‘Geleneksel medyanın krizi sadece teknolojik veya ekonomik değil yapısal. İşbirliği ve topluluk odaklı yeni bir medya düzeni şart.’ Danimarkalı gazeteciler Per Westergaard ve Søren Schultz Jørgensen 9 ülkeden 54 haber merkezini gezdi
Okurunu aptal yerine koyan, kullanıcısını tık olarak gören medyanın heyecanı meyacanı yok. Geleceği de olmayacak. Sakil, saygısız ve çağdışı bu anlayış kaybetmeye mahkûm. “Lieber Geld verlieren als Vertrauen” yani “Güven
Bir topluluk yaratmak ve onlarla buluşma çabası içinde olmak kitlesel fonlamaya ve bağışa dayanan bir iş modelinde meyvelerini mutlaka verecektir. Dijital haber mecralarının, geleneksel kitle medyasından miras aldığı tek yönlü iletişim
Facebook’un verilerine baktığımızda, kaliteli haber mecralarının aldığı etkileşimin azaldığını, yetersiz ve şüpheli kaynaklarınsa çok daha fazla etkileşim aldığı görülüyor. Sahte haberlere önlem olarak değişen Facebook algoritması beklenenin tersi bir sonuca
Şerife Boz olayı -aynı ‘Kabataş Yalanı’ gibi- hakikat sonrası çağa sadece bir örnek. Burada asıl mesele yalan söylemenin bir damga olmaktan çıkması ve herhangi bir şekilde cezalandırılmadan yalan söylenebileceğinin kabul
Para okur, dinleyici ve izleyiciden geliyor. Bu da onları daha güçlü yapıyor. Ürünü yaratanlar, onu kullananları artık daha çok dinlemek zorunda. Gazeteci olarak işinizin kalitesi, işinizi kullanan ve değer veren
Sosyal meydanın yükselişi; asılsız haberler, komplo teorileri, politik propaganda malzemeleri ve sansasyonelleştirilmiş benzerlerinden oluşan içeriklerin yayılmasını neden ve nasıl etkiliyor? (Dijital Propaganda Projesi olarak biz bunlara “önemsiz haber” diyoruz) Sebep
“Ulusal çıkar yayıncılığı” hızla haberciliğin yerini alıyor. Muhabir ve sunucular, yakın ilişkide oldukları hükümet/devlet yetkilileri tarafından kendilerine çizilen çerçevenin içine gönüllü olarak hapsoluyorlar. Bazı medya çalışanlarının yasama, yürütme, yargı ve
Gazetelerde etkileşim istenen boyutta değil. Okur reklamverene satılan bir veriden ibaret görülüyor. New York Times ise yaptığı değişiklikle ‘yazıyı yolladım, okur paylaşsın’ mantığının yavaş yavaş sonuna geldiğimizi gösteriyor. Yeni medya
21 Mart geleneksel medyamızın son günüydü. Baharın gelişini ve yeniden doğuşu simgeleyen bu gün hepimiz için yeni bir başlangıcın miladı olabilir. Havuz problemleri çözülmek içindir. Önce kötü haber: Türkiye’de medya
‘Geleneksel medyanın krizi sadece teknolojik veya ekonomik değil yapısal. İşbirliği ve topluluk odaklı yeni bir medya düzeni şart.’ Danimarkalı gazeteciler Per Westergaard ve Søren Schultz Jørgensen 9 ülkeden 54 haber merkezini gezdi
Okurunu aptal yerine koyan, kullanıcısını tık olarak gören medyanın heyecanı meyacanı yok. Geleceği de olmayacak. Sakil, saygısız ve çağdışı bu anlayış kaybetmeye mahkûm. “Lieber Geld verlieren als Vertrauen” yani “Güven
Bir topluluk yaratmak ve onlarla buluşma çabası içinde olmak kitlesel fonlamaya ve bağışa dayanan bir iş modelinde meyvelerini mutlaka verecektir. Dijital haber mecralarının, geleneksel kitle medyasından miras aldığı tek yönlü iletişim
Facebook’un verilerine baktığımızda, kaliteli haber mecralarının aldığı etkileşimin azaldığını, yetersiz ve şüpheli kaynaklarınsa çok daha fazla etkileşim aldığı görülüyor. Sahte haberlere önlem olarak değişen Facebook algoritması beklenenin tersi bir sonuca
Şerife Boz olayı -aynı ‘Kabataş Yalanı’ gibi- hakikat sonrası çağa sadece bir örnek. Burada asıl mesele yalan söylemenin bir damga olmaktan çıkması ve herhangi bir şekilde cezalandırılmadan yalan söylenebileceğinin kabul
Para okur, dinleyici ve izleyiciden geliyor. Bu da onları daha güçlü yapıyor. Ürünü yaratanlar, onu kullananları artık daha çok dinlemek zorunda. Gazeteci olarak işinizin kalitesi, işinizi kullanan ve değer veren
Sosyal meydanın yükselişi; asılsız haberler, komplo teorileri, politik propaganda malzemeleri ve sansasyonelleştirilmiş benzerlerinden oluşan içeriklerin yayılmasını neden ve nasıl etkiliyor? (Dijital Propaganda Projesi olarak biz bunlara “önemsiz haber” diyoruz) Sebep
“Ulusal çıkar yayıncılığı” hızla haberciliğin yerini alıyor. Muhabir ve sunucular, yakın ilişkide oldukları hükümet/devlet yetkilileri tarafından kendilerine çizilen çerçevenin içine gönüllü olarak hapsoluyorlar. Bazı medya çalışanlarının yasama, yürütme, yargı ve
Gazetelerde etkileşim istenen boyutta değil. Okur reklamverene satılan bir veriden ibaret görülüyor. New York Times ise yaptığı değişiklikle ‘yazıyı yolladım, okur paylaşsın’ mantığının yavaş yavaş sonuna geldiğimizi gösteriyor. Yeni medya
21 Mart geleneksel medyamızın son günüydü. Baharın gelişini ve yeniden doğuşu simgeleyen bu gün hepimiz için yeni bir başlangıcın miladı olabilir. Havuz problemleri çözülmek içindir. Önce kötü haber: Türkiye’de medya
