Her yıl hobi amaçlı pek çok yere gidiyorum. Kimi zaman dağa tırmanıyorum, kimi zaman yüzme yarışına katılıyorum. Bazen derinlere dalış yapıyorum, bazen de uzaklara pedallıyorum. Yağlanıp güreş tutmuşluğum bile var.
İtalya her dönem benim için cezbedici olmuştur. Belki filmlerde gördüğüm manzaralar, belki pizza makarna gibi hamur işine düşkünlüğüm, belki de efsane kadrosuyla futbol denince ilk aklıma gelen takım Milan olması
Dublin, dakikası dakikasına uymayan, sizi sürekli şaşırtan bir yer. Hava bir güneşli, bir yağmurlu… Arnavut kaldırımlı sokakları, içinden canlı İrlanda müziği taşan barları, güzel kafeleri, eski kitapçıları, ünlü yazarları ve farklı mimarisiyle
Burano’dan bir vapuretto, baş dakika sonra Torcello. Küçücük bir ada. Bir iskelesi, bir lokantası, bir de tarihi kilisesi var. İskelede inip dere boyu yürüyorsunuz, sol tarafınızda meşhur Locanda Cipriani kalıyor,
Bayram tatilinde İkarya Adası’ndaydım. Samos ile Mikonos arasında kalan ve Türkler tarafından pek bilinmeyen bir ada burası. Dağlık, tepelik, vahşi bir ada. Tahta iskemleli bir lokantada oturmuş, “cennet gibi ülkemizi”
“… tıpkı arzuladıkları bir şehri gözleriyle görmek için seyahate çıkan ve hayalin büyüsünü gerçeklikte tadabileceklerini zanneden insanlar gibi, ona kavuşmaya hasrederdim kendimi…” Marcel Proust, Swann’ların Tarafı Proust’un bu cümlesini ilk
Bazı yerler vardır yeniden gitmek, hep gitmek istersiniz; her bir yeriyle, insanıyla, manzarasıyla ilgili ayrı ayrı yazmak… Bozcaada işte öyle bir yer benim için, ilk görüşte aşk gibi. Reçelci teyzeyi
Balkan ülkeleri ile Türkiye’den gelen bir grup gazeteciyle, Avrupa Gazetecilik Merkezi (EJC) tarafından düzenlenen bir seminer için Bratislava’daydık.
Uzun süre bilinen dünyanın sonu olarak kalan bu toprakların adına kimisi Fas, kimisi Morocco, sahipleriyse Memleket el Magrib demiş, yani “Batı’daki Krallık”. İsmi konusunda olmasa da güzelliği hakkında herkes hemfikir.
Her yıl hobi amaçlı pek çok yere gidiyorum. Kimi zaman dağa tırmanıyorum, kimi zaman yüzme yarışına katılıyorum. Bazen derinlere dalış yapıyorum, bazen de uzaklara pedallıyorum. Yağlanıp güreş tutmuşluğum bile var.
İtalya her dönem benim için cezbedici olmuştur. Belki filmlerde gördüğüm manzaralar, belki pizza makarna gibi hamur işine düşkünlüğüm, belki de efsane kadrosuyla futbol denince ilk aklıma gelen takım Milan olması
Dublin, dakikası dakikasına uymayan, sizi sürekli şaşırtan bir yer. Hava bir güneşli, bir yağmurlu… Arnavut kaldırımlı sokakları, içinden canlı İrlanda müziği taşan barları, güzel kafeleri, eski kitapçıları, ünlü yazarları ve farklı mimarisiyle
Burano’dan bir vapuretto, baş dakika sonra Torcello. Küçücük bir ada. Bir iskelesi, bir lokantası, bir de tarihi kilisesi var. İskelede inip dere boyu yürüyorsunuz, sol tarafınızda meşhur Locanda Cipriani kalıyor,
Bayram tatilinde İkarya Adası’ndaydım. Samos ile Mikonos arasında kalan ve Türkler tarafından pek bilinmeyen bir ada burası. Dağlık, tepelik, vahşi bir ada. Tahta iskemleli bir lokantada oturmuş, “cennet gibi ülkemizi”
“… tıpkı arzuladıkları bir şehri gözleriyle görmek için seyahate çıkan ve hayalin büyüsünü gerçeklikte tadabileceklerini zanneden insanlar gibi, ona kavuşmaya hasrederdim kendimi…” Marcel Proust, Swann’ların Tarafı Proust’un bu cümlesini ilk
Bazı yerler vardır yeniden gitmek, hep gitmek istersiniz; her bir yeriyle, insanıyla, manzarasıyla ilgili ayrı ayrı yazmak… Bozcaada işte öyle bir yer benim için, ilk görüşte aşk gibi. Reçelci teyzeyi
Balkan ülkeleri ile Türkiye’den gelen bir grup gazeteciyle, Avrupa Gazetecilik Merkezi (EJC) tarafından düzenlenen bir seminer için Bratislava’daydık.
Uzun süre bilinen dünyanın sonu olarak kalan bu toprakların adına kimisi Fas, kimisi Morocco, sahipleriyse Memleket el Magrib demiş, yani “Batı’daki Krallık”. İsmi konusunda olmasa da güzelliği hakkında herkes hemfikir.
