Hükümet ve patron baskıları, maddi kaygılar, çalışma saatlerinin acımasızlığı gibi etkenler birçok gazeteciyi sektörün diğer alanlarına geçmeye teşvik ediyor. Bu alanların hepsi ‘iletişim’ çatısı altında olsa da, yaptığınız iş değişince
Sendikada habercileri birleştirmeye çabalarken masum bir çay-kahve sorusuyla meslektaşlar arasındaki derin hizipleşmeyi istemeden körüklemiş olduk.
Bu bir ‘sosyal medyacıların eften püften dertleri’ yazısı değil. Bu, gayet sıradan olan işlerini, geri kalan her şeyi önemsizleştiren patlamaların ortasında yapmak zorunda bırakılanların kafalarında doğal olarak oluşan sorularla ve
Neden herkes medya sektöründe çalışan insanların bir gün ekran yüzü olacağını düşünür? Kameranın arkasındakiler kimdir, ne iş yaparlar, nelerle uğraşırlar? Bunu hiç düşündünüz mü? Cevabı vermeye prodüktörlerin hikayesini anlatarak başlıyoruz…
Ankara katliamı, Soma maden faciası, kadın cinayetleri, çocuk istismarı gibi travmatik olaylar gazetecilerde stres bozukluğuna yol açabiliyor.
10 Ekim Ankara katliamına tanık olan gazeteciler yaşadıklarını Journo’ya anlatıyor.
10 Ekim Ankara katliamına tanık olan gazeteciler yaşadıklarını Journo’ya anlatıyor.
“Tashih”, düzelti demek; tashih etmek de düzeltmek. Ama biz gazeteciler, bu kelimeyi, “tashih”i asıl olarak tape hatası, bir kelimenin yanlış veya eksik yazılması durumlarında kullanıyoruz. Bu dar alana doğru kaymış
Editörlüğü bilmeyen birine tarif etmekteki zorluk ve emeğimizin görünmezliği üzerine.
“Müzikal için Broadway, sinema için Hollywood, borsa için Wall Street ne demek ise Türkiye basını için de Babıali oydu bir zamanlar” diye yazıyor bir ekşisözlük yazarı…2005’te Cumhuriyet gazetesinin de Şişli’ye taşınmasıyla, Türkiye
Hükümet ve patron baskıları, maddi kaygılar, çalışma saatlerinin acımasızlığı gibi etkenler birçok gazeteciyi sektörün diğer alanlarına geçmeye teşvik ediyor. Bu alanların hepsi ‘iletişim’ çatısı altında olsa da, yaptığınız iş değişince
Sendikada habercileri birleştirmeye çabalarken masum bir çay-kahve sorusuyla meslektaşlar arasındaki derin hizipleşmeyi istemeden körüklemiş olduk.
Bu bir ‘sosyal medyacıların eften püften dertleri’ yazısı değil. Bu, gayet sıradan olan işlerini, geri kalan her şeyi önemsizleştiren patlamaların ortasında yapmak zorunda bırakılanların kafalarında doğal olarak oluşan sorularla ve
Neden herkes medya sektöründe çalışan insanların bir gün ekran yüzü olacağını düşünür? Kameranın arkasındakiler kimdir, ne iş yaparlar, nelerle uğraşırlar? Bunu hiç düşündünüz mü? Cevabı vermeye prodüktörlerin hikayesini anlatarak başlıyoruz…
Ankara katliamı, Soma maden faciası, kadın cinayetleri, çocuk istismarı gibi travmatik olaylar gazetecilerde stres bozukluğuna yol açabiliyor.
10 Ekim Ankara katliamına tanık olan gazeteciler yaşadıklarını Journo’ya anlatıyor.
10 Ekim Ankara katliamına tanık olan gazeteciler yaşadıklarını Journo’ya anlatıyor.
“Tashih”, düzelti demek; tashih etmek de düzeltmek. Ama biz gazeteciler, bu kelimeyi, “tashih”i asıl olarak tape hatası, bir kelimenin yanlış veya eksik yazılması durumlarında kullanıyoruz. Bu dar alana doğru kaymış
Editörlüğü bilmeyen birine tarif etmekteki zorluk ve emeğimizin görünmezliği üzerine.
“Müzikal için Broadway, sinema için Hollywood, borsa için Wall Street ne demek ise Türkiye basını için de Babıali oydu bir zamanlar” diye yazıyor bir ekşisözlük yazarı…2005’te Cumhuriyet gazetesinin de Şişli’ye taşınmasıyla, Türkiye
