Yılın bu dönemlerinde her sokakta, her direkte, hemen her reklam panosunda üniversite tanıtımlarını görüyoruz. Bunların ne kadar etkili olduğu, tercih edilmek konusunda üniversiteleri öne çıkarıp çıkarmadığı, kısa ve net mesajlarla akademik
Büyük medya aktörleri farklı mecralarda okur toplulukları kuruyor. Peki bu topluluklar işe yarar mı? Yoksa gazeteler kaynaklarını boşa mı harcıyor?
Haberin hikâyesi, ardındaki gerçekler, seyirciye düşündürdükleri ve hissettirdikleri teknolojinin etkisiyle her an artarak haberin içerisine girmeye devam ediyor. İzleyici haberin detayına erişmek, anlamak ve olan bitene hâkim olmak istiyor. İşin
Makûs medya iktidar ve iradesi rutin olarak kötü davrandı kültür sanata. Ya fildişi kulelere çıkarıp erişilmez kıldı ya da magazin mezesi yaptı. Bir ortasını tutturamadı. Herkes için ulaşılır ve hakkıyla
Her geçen gün güvencesizleşen gazetecilik ortamında gelecek açısından en büyük tehlike ne ve bunu aslında kim yaratıyor?
Okur ne istiyor? Yayıncılar bu soruya doğru cevap vermek konusunda yetersiz. Yazık ki bunu belirlemek konusunda da yeterince yetenekli değiliz. Peki neden okurla konuşmayı, onları ikna etmeyi denemiyoruz? Belki o
Bugün haberci etiği, yapımcı etiği, paylaşan etiği gibi konuların çok tartışılmadığı bir ortamda, ünlü olmak da, sıradan vatandaş olmak da giderek zorlaşıyor.
Journo’da ‘freelance çalışanlarla’ ilgili okuduğum ilginç bir yazı bana konunun başından itibaren basitçe anlatılması gerektiğini düşündürttü. Çünkü 1970’ler ya da 80’lere kadar çeşitli ülkelerde darbe ve savaşlarla sömürülen kaynaklar, bugünlerde outsource, borsa, araştırma
Gazeteciler tarih boyunca gerçeğin peşinden gitti, yaptıkları haberlerle vatandaşa gerçeğin bilgisini sunmaya çalıştı ve toplumsal hayatta önemli bir yer tuttu. ‘Sağlıklı işleyen gazetecilik’ her zaman gizleneni ortaya çıkarmaya, yalanı teşhir etmeye
Oxford İnternet Enstitüsü’nden Mark Graham, online çalışmanın atomize olmuş dünyasını ve freelance işçilerin dibe doğru yarışını engellemenin yollarını anlatıyor.
Yılın bu dönemlerinde her sokakta, her direkte, hemen her reklam panosunda üniversite tanıtımlarını görüyoruz. Bunların ne kadar etkili olduğu, tercih edilmek konusunda üniversiteleri öne çıkarıp çıkarmadığı, kısa ve net mesajlarla akademik
Büyük medya aktörleri farklı mecralarda okur toplulukları kuruyor. Peki bu topluluklar işe yarar mı? Yoksa gazeteler kaynaklarını boşa mı harcıyor?
Haberin hikâyesi, ardındaki gerçekler, seyirciye düşündürdükleri ve hissettirdikleri teknolojinin etkisiyle her an artarak haberin içerisine girmeye devam ediyor. İzleyici haberin detayına erişmek, anlamak ve olan bitene hâkim olmak istiyor. İşin
Makûs medya iktidar ve iradesi rutin olarak kötü davrandı kültür sanata. Ya fildişi kulelere çıkarıp erişilmez kıldı ya da magazin mezesi yaptı. Bir ortasını tutturamadı. Herkes için ulaşılır ve hakkıyla
Her geçen gün güvencesizleşen gazetecilik ortamında gelecek açısından en büyük tehlike ne ve bunu aslında kim yaratıyor?
Okur ne istiyor? Yayıncılar bu soruya doğru cevap vermek konusunda yetersiz. Yazık ki bunu belirlemek konusunda da yeterince yetenekli değiliz. Peki neden okurla konuşmayı, onları ikna etmeyi denemiyoruz? Belki o
Bugün haberci etiği, yapımcı etiği, paylaşan etiği gibi konuların çok tartışılmadığı bir ortamda, ünlü olmak da, sıradan vatandaş olmak da giderek zorlaşıyor.
Journo’da ‘freelance çalışanlarla’ ilgili okuduğum ilginç bir yazı bana konunun başından itibaren basitçe anlatılması gerektiğini düşündürttü. Çünkü 1970’ler ya da 80’lere kadar çeşitli ülkelerde darbe ve savaşlarla sömürülen kaynaklar, bugünlerde outsource, borsa, araştırma
Gazeteciler tarih boyunca gerçeğin peşinden gitti, yaptıkları haberlerle vatandaşa gerçeğin bilgisini sunmaya çalıştı ve toplumsal hayatta önemli bir yer tuttu. ‘Sağlıklı işleyen gazetecilik’ her zaman gizleneni ortaya çıkarmaya, yalanı teşhir etmeye
Oxford İnternet Enstitüsü’nden Mark Graham, online çalışmanın atomize olmuş dünyasını ve freelance işçilerin dibe doğru yarışını engellemenin yollarını anlatıyor.
